POBIERZ (wersja do przeglądania)

POBIERZ (wersja do wydruku)

Analizując przykłady europejskie, wydaje się, że skłonność do prokreacji wzrasta w krajach, w których nowe miejsca pracy tworzone są dzięki odpowiedniej polityce gospodarczej wobec podmiotów krajowych lub dzięki inwestycjom zagranicznym (Irlandia i Estonia). Brak rąk do pracy amortyzuje w tych państwach trudności z powrotem kobiet na dawne stanowiska po urlopie macierzyńskim czy wychowawczym. Wydaje się zatem, iż pakiet świadczeń prorodzinnych odgrywa tam głównie rolę propagandową, nie jest zaś motorem zwiększania dzietności w państwie. Tezie tej pozornie przeczy praktyka francuska. Wyraźna przewaga dzietności wśród osób nieposiadających obywatelstwa V Republiki oraz adresowanie świadczeń głównie do najuboższych wskazują, że osoby decydujące się na dziecko nie wierzą w swoje możliwości na rynku pracy. Sytuacja taka niesie ze sobą ryzyko kolejnych zamieszek na przedmieściach Francji. Podsumowując powyższe rozważania, wydaje się, że podmioty publicznoprawne powinny skoncentrować się na:
− uszczelnieniu systemu emerytalnego celem redukcji wydatków Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
− radykalnym obniżeniu opodatkowania pracy celem poprawy sytuacji na jej rynku,
− powiązaniu wysokości emerytur wypłacanych przez państwo z ilością dzieci wychowanych przez obywatela.
Na odrębne omówienie zasługiwałaby kwestia edukacji demograficznej społeczeństwa, w którym wciąż pokutują mity przeludnienia i nastroje antynatalistyczne. Opisane działania mogą się okazać niewystarczające, jeśli nie nastąpi gruntowna przemiana mentalności obywateli. Będzie ona możliwa dzięki merytorycznej dyskusji, w której argumenty rangi aksjologicznej podparte zostaną racjami ekonomicznymi. To konieczne, by w długim okresie nasz kraj bezpowrotnie nie utracił szansy na dalszy rozwój gospodarczy.